ประวัติโดยย่อพระมหาวัชราจารย์ เคนโป โซนัม ทอปเกียว รินโปเช่

น้อมประณตคุรุผู้เมตตา            องค์พระศาสดาผู้ทรงคุณ
พระธรรมสาดส่องหล้าฟ้าอรุณ           เทิดพระคุณผู้พาทั่วฟ้าไกล
ดรักปา บาลซัง

website :   http://www.interlog.com/~pema/

สมเด็จพระญาณสังวร สมเด็จพระสังฆราช ทรงประทานวโรกาสให้พระมหาวัชราจารย์ เคนโปโซนัม รินโปเช่ เข้าเฝ้า ณ พระตำหนักวัดบวรนิเวศน์  เมื่อ ปี  พ.ศ.2539

ท่านโซนัมรินโปเช่ ขณะประกอบศาสนกิจ

วัดริโวเช่ แคว้นคาม สร้างขึ้นเมื่อกว่า800ปี ท่านนะนารินโปเช่ซึ่งเป็นพระอาจารย์ของท่านเจ้าคุณโพธิ์แจ้งได้ดำรงตำแหน่งรองสังฆราช และผู้ดูแลแคว้นคามก่อนที่จะถูกจีนยึดครอง

พระมหาวัชราจารย์ เคนโป โซนัม ทอปเกียล ริมโปเช เกิดเมื่อปี คศ. 1940 ในทิเบตตะวันออก ได้อุปสมบทเมื่ออายุเพียง 5 ขวบที่วัดริโวเช ซึ่งเป็นวัดที่เก่าแก่และมีประวัติอันยาวนานแห่งทิเบต ท่านบวชเรียนจนกระทั่งอายุ 17 ปีจึงได้รับสมณะศักดิ์เป็นวัชราจารย์ พร้อมทั้งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการเอกของวัดริโวเช

ปี ค.ศ. 1959 วัดริโวเชได้ถูกทำลายลงโดยกองทัพปลดแอกของจีน ท่านถูกจำคุกอยู่เป็นเวลากว่า  1 ปี จึงได้หลบหนีออกจากที่คุมขังด้วยการเดินเท้าเปล่าข้ามภูเขาหิมาลัยมายังประเทศอินเดีย ท่านได้ศึกษาเรียนรู้จากพระอาจารย์ผู้บรรลุธรรมและมีชื่อเสียงเช่นท่านคุดจุมริมโปเช ท่านคิลโกเคนเซริมโปเช ท่านนุกชูเคนริมโปเช ท่านลามะคุนู และท่านชัดเดาริมโปเช เป็นต้น ท่านได้ติดตามเดินธุดงค์ แสวงบุญจำศีลไปยังที่ต่างๆเป็นเวลาหลายปี สุดท้ายได้เข้าจำศีลภาวนากับท่านชัดเดาริมโปเช ณ ประเทศเนปาลอย่างเคร่งครัดเป็นเวลา 3 ปี 3 เดือน จนท่านชัดเดาริมโปเช ได้ประกาศแต่งตั้งและรับรองให้เป็นพระอาจารย์ผู้สำเร็จการปฏิบัติอทิโยคะอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นท่านได้เข้าเป็นอาจารย์สอนพุทธศาสนาในมหาวิทยาลัยสันสกฤต ณ เมืองเบนนาเลย์

ค.ศ. 1982 ท่านได้จัดตั้งศูนย์อพยพริโวเชที่เมืองกาฐมาณฑุ พร้อมริเริ่มการก่อสร้างวัดริโวเชในประเทศเนปาล

ค.ศ. 1986 ท่านได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเคนโปอาวุโส หรือพระอาจารย์ใหญ่แห่งวัดกาณิง เซดุปลิง ประเทศเนปาล

ค.ศ. 1988 ท่านได้เดินทางไปประเทศแคนาดา ตามคำขอร้องของลูกศิษย์จำนวนมาก ท่านได้ก่อตั้งมูลนิธิ ริโวเชแห่งประเทศแคนาดาขึ้นเพื่อประสานงานช่วยเหลือ รักษาคำสอนและวัฒนธรรมแห่งทิเบตตะวันออก โดยเฉพาะคำสอนพุทธศาสนาของวัดริโวเช

ค.ศ. 1994 ได้สร้างวัดริโวเช เปมาวัชระขึ้น ณ เมืองโตรอนโต เพื่อเป็นศูนย์กลางแห่งการเผยแพร่พุทธศาสนาวัชรยานในโลกตะวันตก ท่านได้เดินทางไปเทศนาธรรมยังศูนย์ปฏิบัติธรรมต่างๆทั่วโลกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย รวมทั้งประเทศในแถบเอเชียอาคเนย์ด้วย

ประวัติในการศึกษาธรรม

ฉันเกิดในดินแดนแห่งหิมะเมืองหนึ่งของทิเบตตะวันออกบริเวณใกล้วัดริโวเช ของแคว้นโดคามในหมู่บ้านจิ ริสิบ ยาโทง ชื่อตระกูลคือ ดาซ่าซัง ซึ่งเป็นตระเก่าที่เจริญรุ่งเรืองมาโดยตลอด ด้วยความขยัน ซื่อสัตย์ และจริงใจ เป็นที่เคารพของประชาชนในภูมิภาคนี้ บรรพบุรุษในตระกูลมากหลายได้เข้าวัดบวชเรียน,ปฏิบัติ และมีชื่อเสียง  ดังนั้น ฉันจึงเกิดในตระกูลของลามะมหาสิทธะชั้นสูงผู้ถือครองบัลลังก์ธรรม ปู่ของฉัน อูเยนเฉนเปน มหาโยคีผู้บรรลุมหาสิทธะชั้นสูง ท่านไปยัง จังดัม ฉุง และอุทิศชีวิตทั้งหมดให้เป็นประโชยน์ต่อสังคมมนุษย์ ท่านคงเหลือตกทอด คำสอนและบทกวีทางจิตวิญญาณที่สุดประเสริฐ คงอยู่ถึงปัจจุบัน  และฉันก็ก็จะดำเนินตามคุณปู่

พี่ชายของคุณยาย กัรลามา ทินเลย์ยามโฌ ผู้ซึ่งปัจจุบัน ถูกเรียกว่า นอราริมโปเช ท่านได้เผยแพร่ขยายคำสอนของวัชรยานไปทั่วในประเทศจีนและเอเซียในเวลาอันรวดเร็ว อีกทั้งยังทำงานในการช่วยเหลือสังคมอย่างนับไม่ถ้วน  ท่านเป็นคนในตระกูลชื่อ กัรราซา ริโวเชเฆนโป โดดุล ท่านเป็นศิษย์ของ ดุบเชน โจ ริคซิน และเจดดุง จัมปาอิ จุงเน และคุรุโจคซ์เชน ท่านหนึ่ง เมื่อฉันยังเป็นเด็ก ท่านตาได้ให้คำสอนและคำแนะนำ

เริ่มต้นด้วยการเรียนบทเรียน และนำฉันเข้าสู่การศึกษาธรรมศักดิ์สิทธิ์ ท่านเมตตากรุณาต่อฉันเป็นที่สุด

ท่านได้มอบฉันให้แก่ลามาศักดิ์สิทธิ์ที่สุด ริโวเช ซับโคน อันดับที่ 8  ท่านเจดรุง งาวัง ลุงโตก โชชิ เจลเซน ฉันได้รับการอภิเษกอย่างสมบูรณ์(พร้อมถ่ายทอดให้เป็นเจ้าของ) ใน ยุเด เจนัง เฉซุม(การใช้พลังอำนาจตันตระสี่สิบสามชั้น) ของตักลุงกาจู และ

ตามมาด้วยซุงบุม(ชุดงานเขียน)ของตักลุงทังปะ จากซับโคน, อันดับ6 พักชก งาวัง จิกเมะ ถักปะ

ฉันได้รับการสืบสายตัวต่อตัวของ เรชุงปาและธรรมะชุดทองของ ฉังปา(กาจู) เฆนเชน ถักปะ ชังชุบ

ฉันได้รับการถ่ายทอดคัมภีร์พระไตรปิฎก กังจูร ของพระพุทธเจ้า

ต่อมาด้วยมหามุทรา จาก เฆนเชน เปะมา รังโดล ของวิทยาลัยสงฆ์

ฉันได้รับสิ่งทั่วไปๆ ได้รับคัมภีร์ดีเลิศเกี่ยวกัน อายตนะรับรู้ความรู้ภายในและภายนอก, โดยเฉพาะคำสอนในอายตนะภายในของการศึกษา,พระวินัย,พระสูตร,และพระอภิธรรม ตลอดจนอรรถกถาในตันตระของ วัชรยาน และสมบัติทั้งเจ็ดของ กุนเฉนลงเชนปะ และซุงบุมของมิภัม ริมโปเช

จากเกวีเฉเณน (เกเฉ) ชักโด โคนโป ฉันได้รับคัมภีร์และการถ่ายทอดของเตงจูร์ และกาบุมของ เจซุนสังจีย์วันริมโปเช (ปฐมมาจารย์ผู้สถาปนาวัดริโวเช เมื่อราว ค.ศ 12 ) ฉันได้รับคำสอน,ธรรมะทั้งหมดของริโวเช อีกทั้งคำสอนพิเศษอย่างครบถ้วน

ฉันได้เรียนรู้,รับผลและปฏิบัติภาวนาในคำสอนเหล่านี้ เกือบยี่สิบปี  เมื่อฉันอายุ 17 ปี ซับโคนทั้งสอง คือเจดรุงริมโปเช และพักชกริมโปเช ท่านทั้งสองร่วมกันแต่งตั้งฉันให้เป็นวัชราจารย์ของริโวเช และแต่งตั้งตำแหน่งชิโจะ เชนโม (เลขานุการทั่วไป) ท่านทั้งสองตั้งความไว้ที่ฉันในการเผยแพร่คำสอนและจัดการดูแลวัด ท่านทั้งสองได้ร่วมกันอบรมสั่งสอน แนะนำฉันด้วยความรักและเมตตาเป็นอย่างสูง อย่างไรก็ตาม เพราะว่าธรรมชาติของกาลเวลา ฉันไม่เคยพอใจในตำแหน่งและผลของมันเลย ฉันต้องการเติมเต็มเจตนาในการเป็นลามะของฉัน และประยุกต์ใช้พลังของคำสอนเพียงอย่างเดียวเพื่อสร้างความผาสุกและให้เป็นประโชนย์ต่อชีวิตทั้งหลาย จากนั้นเป็นต้นมา อย่างไรก็ตามฉันก็ได้ดำเนินชีวิตที่เหลือตามที่ต้องการ

เวน. เคนโป โซนัม ทอปเกียว ริมโปเช นั่งอยู่กับคุรุของท่าน ซับเจ โงฉุล เฆนโป ริมโปเช หรือ จัมยัง โดร์เจ 1932-1999) ขณะนั้นท่านโซนัมริมโปเชได้ติดตามอุปฐากพร้อมทั้งศึกษาปฏิบัติ อทิโยคะ จากคุรุ โงฉุลเฆนริมโปเช มหาคุรุผู้นำแห่งอทิโยคะสายลองเชนณิงติกในขณะนั้น ซึ่งในปัจจุบันนี้ ท่านโซนัม ริมโปเช เป็นศิษย์ที่มีอาวุโลสูงสุด ในสายการปฏิบัตินี้

สาธุชนชาวไทยคงจำกันได้ เมื่อประมาณ6 ปีที่ มีข่าวลงในหนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับ ว่า สังฆราชาแห่งภูฐาน ได้มาพักรักษาตัว ที่โรงพยาบาล สมิติเวช ในกาลครั้งนั้น พระราชมารดาของ กษัตริย์จิกเม นำเกียว วังชุก กษัตริย์ของภูฐานองค์ปัจจุบัน ได้มาเยี่ยมและอยู่สนทนาธรรมด้วย และการมาพักรักษาตัวในครั้งนั้น อยู่ในพระราชอุปถัมภ์ของ กษัตริย์ภูฐานโดยผ่านทางเอกอัคราชทูตภูฐาน พระสังฆราชาท่านนั้นก็คือ โงฉุล เฆนโป ริมโปเช ในครั้งนั้นมีพระลามะผู้มีชื่อเสียงเดินทางมาเยี่ยมเยียนท่านอย่างเงียบๆเป็นจำนวนมาก  ในครั้งนั้น ท่านโซนัม ริมโปเชได้เดินทางอุปฐากพระอาจารย์ จนท่านเดินทางต่อไปยัง ฝรั่งเศส และไปละสังขารที่ฝรั่งเศลในปีต่อมา ในครั้งนั้น บุคคลที่สร้างความฮือฮาและปั่นป่วนไปทั่วทั้งโรงพยาบาลคือ ดาราใหญ่ของฮอลลีวู้ด ชาวอิตาลี สตีเฟน ซีกัล เพราะการที่ท่านนั่งเฮริคอปเตอร์มาลงที่โรงพยาบาลและให้มีขบวนนางพยาบาลมาตั้งขบวนรอรับเป็นแถวยาว

เมื่อปี1960 เมื่อฉันลี้ภัยอยู่ในอินเดีย ฉันได้พบปะบัณฑิตผู้มีชื่อเสียงและลามามหาสิทธะมากมาย รวมทั้ง มหาเตอร์โตน, ธรรมราชา, และผู้นำสรณะ, ดุดโจม ริมโปเช, ผู้รู้แจ้งและชี้ขาดในธรรม, ชาทัล ริมโปเช , เฉนเซริมโปเช ผู้เป็นพหูสูตร, โพลูเฆนริมโปเช ที่สอง, มหาโพธิสัตว์ฆุนุ ลามาริมโปเช, ผู้ครองบัลลังก์ตักลุงฉับดุง โดเจชัง และอื่นๆ

จากคุรุเหล่านี้ ฉันได้รับคำสอนใน กามา, สืบสายการปฏิบัติแต่เริ่มแรกอันยาวนานนิกายณิงมา   อีกทั้งการอภิเษกอย่างสมบูรณ์และคำสอนจากสายเตอร์มา โดยเฉพาะอย่างยิ่งฉันได้รับการถ่ายทอดปากเปล่าอย่างสมบูรณ์ในคำสอนของ โอซัล โจคปา เชนโปอิโณงตริ (คำสอนอย่างชำนาญในความกระจ่างใสโจคเชน) ฉันได้เข้าจำศีล บำเพ็ญตน เก็บตัวปฏิบัติธรรมทั้งปวง 3 ปี (อยู่ในถ้ำตลอด 3 ปี ไม่ได้ออกมาเลย)